ลูกชายนอนร้องขอชีวิตเมื่อพ่อพันธุ์เขาอย่างรุนแรงในห้องนั่งเล่น

อากาศในห้องนั่งเล่นกลายเป็นอันหนาแน่นไปด้วยกลิ่นเหงื่อที่ฉุนคาว ขณะที่พ่อใช้กำลังกดลูกเลี้ยงไว้กับโซฟาผ้ากำมะหยี่ หล่อหลอมของเขากำลังเต้นตุบๆ อย่างหมดแรงด้วยความต้องการอย่างสิ้นหวัง ตาของหนุ่มน้อยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเขารู้สึกถึงความลื่นร้อนและเปียกชื้นของน้ำหล่อลื่นที่ไหลเยิ้มลงบนต้นขาที่สั่นระริกของเขา 'อย่าคิดจะละสายตา!' พ่อคำรามต่ำๆ พร้อมกระแทกเอวไปข้างหน้าอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังฟังชัดทั่วบ้านเงียบๆ ลูกเลี้ยงสูดลมหายใจสั้นๆ มือทั้งสองกำเบาะโซฟาแน่น ขณะรับแรงกระแทกเต็มๆ จากความยาวที่หนาเตี้ยนั้น 'ขี้เกียจ! ขุดให้หนักเข้า! ทำให้ฉันลืมชื่อตัวเอง!' เขาร้องออกมา เสียงแหบพร่าภายใต้แรงกดดันของการสอดใส่ที่โหดเหี้ยม พ่อโน้มตัวเข้าไป กัดคอเขาแรงพอที่จะทิ้งรอยไว้ ในขณะที่รสชาติเค็มๆ ของความใคร่ที่แบ่งปันกันเต็มพื้นที่ระหว่างพวกเขา 'รับลูกกามของฉันให้ลึกเข้า! ฉันยังไม่เสร็จกับเจ้า!' เขาคำรามอย่างดุร้าย สอดเข้าไปในรูที่กระชับนั้นด้วยแรงดิบเถื่อน ลูกเลี้ยงบิดตัว หลังโค้งงอขณะที่ความสุขเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด 'ปล่อยน้ำเชื้อใส่ฉัน! อย่าคิดจะดึงออก!' เขาร้องขอ น้ำตาไหลอาบใบหน้าที่แดงระเรื่อ พ่อครางต่ำๆ รู้สึกว่าผนังช่องบีบรัดแน่น ก่อนที่จะปล่อยน้ำเชื้อร้อนๆ ไหลท่วมท้นลงลึกเข้าไป เสียงฉืดฉาดของครีมพายที่เปียกชื้นนั้นได้ยินชัดเจน เป็นเครื่องหมายจุดจบของบทเรียนอันร้อนแรงของพวกเขา